سعي مي کردم کمتر راه بروم زيرا که رفتن دردناک بود

مي نشستم و زانوهایم را بغل مي گرفتم

به قول حضرت حافظ:

اگر آن ترک شیرازی به دست آرد دل ما را

به خال هندو اش بخشم سمرقند و بخارا را

و صائب در جواب می گوید:

هر آنکس چیز می بخشد، ز جان خویش می بخشد

نه چون حافظ که می بخشد سمرقند و بخارا را

اگر آن ترک شیرازی به دست آرد دل ما را

به خال هندو اش بخشم سر و دست و تن و پا را

و شهریار در جواب می گوید:

هر آنکس چیز می بخشد بسان مرد می بخشد

نه چون صائب که می بخشد سر و دست و تن و پا را

سر و دست و تن و پا را به خاک گور می بخشند

نه بر آن ترک شیرازی که برده جمله دلها را

اگر آن ترک شیرازی به دست آرد دل ما را
به خال هندو اش بخشم تمام روح و اجزا را

و دوستی گوید:

هر آن کس چیز می بخشد، به زعم خویش می بخشد

یکی شهر و یکی جسم و یکی هم روح و اجزا را

کسی چون من ندارد هیچ در دنیا و در عقبا

نگوید حرف مفتی چون ندارد تاب اجرا را

 از طرف میرزایی     

روز مرگم

هركه شيون كند از دور و برم دور كنيد

همه را مست و خراب از مي انگور كنيد

مزد غسال مرا سير شرابش بدهيد

مست مست از همه جا حال خرابش بدهيد

...بر مزارم مگذاريد بيايد واعظ

پير ميخانه بخواند غزلي از حافظ

جاي تلقين به بالي سرم دف بزنيد

شاهدي رقص كند جمله شما كف بزنيد

روز مرگم وسط سينه من چاك زنيد

اندرون دل من يك قلمه تاك زنيد

روي قبرم بنويسيد وفادار برفت

آن جگر سوخته خسته از اين دار برفت

مرد نجواکنان گفت :« ای خداوند و ای روح بزرگ ، با من حرف بزن .» و چکاوکی با صدای قشنگی خواند ، اما مرد نشنید .

و سپس دوباره فریاد زد : « با من حرف بزن » و برقی در آسمان جهید و صدای رعد در آسمان طنین افکن شد ، اما مرد باز هم نشنید .

مرد نگاهی به اطراف انداخت و گفت : « ای خالق توانا ، پس حداقل بگذار تا من تو را ببینم .» و ستاره ای به روشنی درخشید ، اما مرد فقط رو به آسمان فریاد زد :

« پروردگارا ، به من معجزه ای نشان بده » و کودکی متولد شد و زندگی تازه ای آغاز شد ، اما مرد متوجه نشد و با ناامیدی ناله کرد :« خدایا ، مرا به شکلی لمس کن و بگذار تا بدانم اینجا حضور داری .»

اما مرد با حرکت دست ، حتی پروانه را هم از خود دور کرد و قدم زنان رفت ....

مردی از دست روزگار سخت می نالید. پیش استادی رفت و برای رفع غم و رنج خود راهی خواست.استاد لیوان اب نمکی را به خورد او داد و از مزه اش پرسید؟
آن مرد آب را به بیرون از دهان ریخت و گفت: خیلی شور و غیر قابل تحمل است.
استاد وی را کنار دریا برده و به وی گفت همان مقدار اب بنوشد و بعد از مزه اش پرسید؟
مرد گفت: ...
خوب است و می توان تحمل کرد.

استاد گفت شوری آب همان سختی های زندگی است. شوری این دو آب یکی ولی ظرفشان متفاوت بود. سختی و رنج دنیا همیشه ثابت است و این ظرفیت ماست که مزه انرا تعین می کند پس وقتی در رنج هستی بهترین کار بالا بردن ظرفیت و درک خود از مسائل است.

کلاس فلسفه

پروفسور فلسفه با بسته سنگینی وارد کلاس درس فلسفه شد و بار سنگین خود را روبروی دانشجویان خود روی میز گذاشت.
وقتی کلاس شروع شد، بدون هیچ کلمه ای، یک شیشه بسیار بزرگ از داخل بسته برداشت و شروع به پر کردن آن با چند توپ گلف کرد.
سپس از شاگردان خود پرسید که، آیا این ظرف پر است؟
و همه دانشجویان موافقت کردند.
سپس پروفسور ظرفی از سنگریزه برداشت و آنها رو به داخل شیشه...

ریخت و شیشه رو به آرامی تکان داد. سنگریزه ها در بین مناطق باز بین توپ های گلف قرار گرفتند؛ سپس دوباره از دانشجویان پرسید که آیا ظرف پر است؟ و باز همگی موافقت کردند.
بعد دوباره پروفسور ظرفی از ماسه را برداشت و داخل شیشه ریخت؛ و خوب البته، ماسه ها همه جاهای خالی رو پر کردند. او یکبار دیگرپرسید که آیا ظرف پر است و دانشجویان یکصدا گفتند: "بله".

بعد پروفسور دو فنجان پر از قهوه از زیر میز برداشت و روی همه محتویات داخل شیشه خالی کرد. "در حقیقت دارم جاهای خالی بین ماسه ها رو پر می کنم!" همه دانشجویان خندیدند.
در حالی که صدای خنده فرو می نشست، پروفسور گفت: " حالا من می خوام که متوجه این مطلب بشین که این شیشه نمایی از زندگی شماست، توپهای گلف مهمترین چیزها در زندگی شما هستند – خدایتان، خانواده تان، فرزندانتان، سلامتیتان ، دوستانتان و مهمترین علایقتان- چیزهایی که اگر همه چیزهای دیگر از بین بروند ولی اینها باقی بمانند، باز زندگیتان پای برجا خواهد بود.
اما سنگریزه ها سایر چیزهای قابل اهمیت هستند مثل کارتان، خانه تان و ماشی نتان. ماسه ها هم سایر چیزها هستند- مسایل خیلی ساده."

پروفسور ادامه داد: "اگر اول ماسه ها رو در ظرف قرار بدید، دیگر جایی برای سنگریزه ها و توپهای گلف باقی نمی مونه، درست عین زندگیتان. اگر شما همه زمان و انرژیتان را روی چیزهای ساده و پیش پا افتاده صرف کنین، دیگر جایی و زمانی برای مسایلی که برایتان اهمیت داره باقی نمی مونه. به چیزهایی که برای شاد بودنتان اهمیت داره توجه زیادی کنین، با فرزندانتان بازی کنین، زمانی رو برای چک آپ پزشکی بذارین. با دوستان و اطرافیانتان به بیرون بروید و با اونها خوش بگذرونین.
همیشه زمان برای تمیز کردن خانه و تعمیر خرابیها هست. همیشه در دسترس باشین.
.....
اول مواظب توپ های گلف باشین، چیزهایی که واقعاً برایتان اهمیت دارند، موارد دارای اهمیت رو مشخص کنین. بقیه چیزها همون ماسه ها هستند."
یکی از دانشجویان دستش را بلند کرد و پرسید: پس دو فنجان قهوه چه معنی داشتند؟
پروفسور لبخند زد و گفت: " خوشحالم که پرسیدی. این فقط برای این بود که به شما نشون بدم که مهم نیست که زندگیتان چقدر شلوغ و پر مشغله ست، همیشه در زندگی شلوغ هم ، جائی برای صرف دو فنجان قهوه با یک دوست هست! "

نسخه ۴  اپلیکیشن  شماره گیر روتاری رو برای دانلود میزارم.

پسورد فایل :  iapps.ir

حجم فایل : ۲٫۶ مگا بایت

دلم خوش بود من هم در ميان مردم دنيا

                              نسيم عشق را دارم

    دلم خوش بود روزي گر

                               به خاك مرگ در غلتم

                                          كسي بر سنگ قبرم بوسه خواهد داد.

    دلم خوش بود در بين تمام مردم دنيا

    گل عشقي به قلب يك نفر دارم

                                         كه از احساس پاكش آب خواهد خورد.

    دلم خوش بود در بين همه نامردمي ها

                                     عاشقي دارم

                                         كه جز احساس بودن در درونش نيست

    دلم همواره همراه محبت بود و احساسش تهي از مرگ

    دلم مي خواند و مي رقصيد، به آن اميد

                                        كاين احساس پاكش را جوابي باشد از خوبي

                                                         ولي اما جواب تو...

    دلم بي چاره ناخوش بود

    دلم بيچاره مي سوزد، از اين خبطي كه كرده

                                          نكيه بر نامردمي كرده

                                                   به احساس دروغيني شديدا مهر را بسته.

    دلم بيچاره غمگين است

    دلم بيچاره غمگين است ليكن همچنان

                                        تنگ نگاه تو

                                                             خطوط جاده را دنبال مي دارد....

منم من ، شاعری از درگه شعر و هنر رانده

                                            سپرده بار خود بر دوش ره

                                                                      در جاده ها مانده

نشسته رو به امید و نگاهش غرق خاموشی

                                  لبش در زمزمه

                                 سهمش ز دلهای عزیزانش فراموشی

منم من ، شاعری جا مانده از احساس آدم ها

                                 در این قرن سراپا خشم

                                 منم از شدت مهر و وفا داری

                                                                   خزیده کنج تنهایی

تنم زخمی ز هر دستی

                نگاهم خسته و مغشوش

                                 گناهم ذره ای مهر و

                                                                 مجازاتم جفا کاری

دلم سنگین و سر خورده ، هوای گریه ها دارد

                                         ببین از شادی دوران

                                                                غمی بی انتها دارد.

ببار ای اشک پاییزی

مجالی نیست زین غمها

                                    ببار از بخت بدکارم

                                                             که من تنها شدم ، تنها

ببار ای اشک پاییزی

مجالی نیست زین غمها

                                 نباری ،

زندگی غرق کویر ناله ها می ماند و

                                                            یارای ماندن هیچ.

اگر من شاعرم از درگه شعر و هنر رانده

                                   تو هم اشکی ،

                                   ز درگاه نگاه بیقرار سائرم رانده

ببار ای اشک پاییزی

مجالی نیست زین غمها

                                  من و تو دو غرق واﮋه های مرگ بار وهم محبوسیم.

ببار ای اشک پاییزی

                                ببار ای سائر دوران

                               مجالی نیست زین غمهای بی پایان

هیچکس ، هیچکس مرا ننوشت

روی گلبـرگــهای یـاس سپید

پشت درهای بسته چشـم مـرا

منتـظر هیچکس به جـاده ندید

 مـن چه گـمنام و بی صدا رفتم

مـثل یـک سـایه بیـن شـبدرها

از کــدامـیـن سـتـاره افـتـادم

که شـدم بـر زمـین تـشنه رها

منـه گـمـگشته در شب دلـگیر

یـا کـه می آمـد و مرا می دید

منه عاصی ، منـه شکـسته پیر

عاشقی در ترانه ها می خواند

یا چنان قایقی شکسته بر آب

بـر سـر مـوجها مرا می راند

رد پـای مـرا کـسی می جست

با منه خـسته از دروغ و فریب

کسی ازسادگی سخن می گفت

 کـاش در ایـن مسـیر طـولانی

بـگـذرم مـن مـیـان آب روان

بـدوم در هـوای قـاصـدکــی

تا کنم خویش را ز دیده نهـان

روزگاران که چاره سـاز شـود

یـا گـریـزی به روزنی بـاشـد

یـا که در هـای بسته باز شود

 کم کم ازهرچه هست دورشدم

راه در بـی نـشانـه هـا جسـتم

لب ز هر شکـوه ای فرو بستم

حرف خـود بـا اشاره ها گفتم

 من و عزلت به گوشه ای که در آن

نیـسـت جز قـصـه ی فـرامـوشی

مـی کـنـم خو به هـرچه پیش آید

تـا رسم عـاقبـت بـه خـامـوشـی

استاد دانشگاه با این سوال شاگردانش را به يك چالش ذهنی کشاند:آیا خدا هر چیزی که وجود دارد را خلق کرد؟
شاگردی با قاطعیت پاسخ داد:"بله او خلق کرد"

استاد پرسید: "آیا خدا همه چیز را خلق کرد؟"

شاگرد پاسخ داد: "بله, آقا"

استاد گفت: "اگر خدا همه چیز را خلق کرد, پس او شیطان را نیز خلق کرد. چون شیطان نیز وجود دارد و مطابق قانون که کردار ما نمایانگر صفات ماست , خدا نیز شیطان است!"

شاگرد آرام نشست و پاسخی نداد. استاد با رضایت از خودش خیال کرد بار دیگر توانست ثابت کند که عقیده به مذهب افسانه و خرافه ای بیش نیست.

لطفأ ادامه مطلب را بخوانید

آمد اما بي صدا خنديد و رفت ...

لحظه اي در كلبه ام تابيد و رفت ...

آمد از خاك زمين اما چه زود ...

 دامن از خاك زمين برچيد و رفت ...

ديده از چشمان من پنهان نمود ...

 از نگاهم رازها فهميد و رفت ...

 گفتم اينجا روزني از عشق نيست ...

پيكرش از حرف من لرزيد و رفت ...

گفتم از چشمت بيفشان قطره اي ...

ناگهان چون چشمه اي جوشيد و رفت ...

 گفتمش من را مبر از خاطرت ...

خاطراتش را به من بخشيد و رفت

از رنجي خسته ام که از آن من نيست

بر خاکي نشسته ام که از آن من نيست

  مرا مي گويند :    

اگر ديدي برده اي به خواب رفته است بيدارش نکن

چرا که شايد آزادي را در روياي شيرين خود مي بيند

و من به آنها مي گويم :

اگر ديديد که برده اي به خواب رفته است بيدارش کنيد

و آزادي را برايش بازگو نماييد

مي گويند مرا آفريدند

ادامه را بخوانید

با قلم در افتادی تا شکسته ای آنرا

با زبان در افتادی تا که بسته ای آنرا!
هر چه را که می خواهی!
یا ببند یا بشکن!
با سکوت گویایم،
با شعور بیدارم،
با نیاز ادراکم،
با پیام احساسم،
با سروش در گوشم،
با دلم چه خواهی کرد!

وقتی خواستم زندگی کنم راهم را بستن

وقتی خواستم ستایش کنم گفتن خرافات است

وقتی خواستم عاشق شوم گفتن دروغ است

وقتی گریستم گفتن بهانه است

وقتی خندیدم گفتن دیوانه است

دنیا را نگه دارید می خواهم پیاده شوم

                                                                           دکتر علی شریعتی